خرم آن روز کزین منزل ویران بروم                                      راحت  جان طلبم وز پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب                                   من به بوی  سرآن زلف  پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت                                       رخت  بربندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن لرزان و دل پرطاقت                                      به هوا داری آن  سرو خرامان  بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت                                     با  دل  زخم کش  و دیده گریان  بروم

نذر کردم گراز این غم به در آیم روزی                                  تا در میکده  شادان و غزلخوان  بروم

به هوا داری او ذره صفت رقص کنان                                    تا لب  چشمه خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گرانباران نیست                                      پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون                                     همره  کوکبه  آصف دوران  بروم